Folding Under Stories Told

Eski grubu Girls ile kayda değer iki başarılı albüm (Album ve Father,Son,Holy Ghost) ve de bir EP (Broken Dreams Club) çıkarmış olan Christopher Owens, grubun dağılmasının üzerinden çok geçmeden solo albümünü yayınladı bu yıl Ocak ayında. 

Albümün adı Lysandre. Albümdeki şarkılar, Girls’ün ilk Avrupa turnesindeki yolculuklar ve daha çok Christopher Owens’ın bu tur esnasında aşık olduğu Fransız hatun Lysandre hakkında.O yüzden tematik bir albüm olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Albümün açılış parçası Lysandre’s Theme adındaki enstrümantal ve 39 saniye süren bir intro. Ama daha sonra, bu “theme”in farklı enstrümanlarla, albümdeki çoğu şarkının sonlarına doğru yine karşımıza çıkacağının habercisi olduğunu belirtmem gerek. Albümde 11 parça var ve bence albümün en güçlü şarkısı yukarıda da videosunu paylaştığım Here We Go Again. Tabii kulak kabartırsanız, şarkının gücünü sözlerinden almadığını da açık bir şekilde fark edebilirsiniz. 

İşin aslı, Christopher Owens, Girls’ün şarkı sözlerinde de imzası olan kişi olduğu için bu ilk solo albümünün çok daha kişisel ve samimi olacağını düşünüyordum. Girls albümlerindeki şarkıların bu albümdekilere nazaran daha içten ve dürüst olduğunu söyleyebilirim. Yine de bu albümünde de Love is in the Ear of the Listener gibi istisnai durumlar olmuş ve dürüstçe içinden geleni söylemiş Owens. 

Sonuç olarak bence son yıllarda çıkan en iyi gruplardan biri Girls’dü ve daha da iyiye gidebilirdi ama bu adam da Girls’ün beyni olduğuna göre, son yıllarda çıkan en parlak ve samimi müzisyenlerden biri olduğunu söyleyebilirim Christopher Owens’ın. O yüzden bolca farklı enstrümanın da kullanıldığı güzel bir indie pop albümü dinlemek isteyenlere tavsiyemdir Lysandre.

—-

MTV Movie Awards‘un kazananlarına falan baktıysanız, Pitch Perfect diye bir filmin ve oyuncularının ödül aldığını muhakkak görmüşsünüzdür. İşte ben de o haberlerde görüp filmi merak ettim. Öncelikle IMDb’deki puanına baktım. 7.2’lik iyi denebilecek bir puana sahip olduğunu görünce, konusuna bile fazla göz gezdirmeden filmi izlemeye koyuldum.

Konusundan bahsedeyim: Filmde, baş roldeki ablamız, üniversiteye yeni başlayan -Amerikalıların freshman dediği- bilgisayarında mix’ler hazırlayan, DJ’lik hayalleri olan çömez öğrencilerden biridir. (Bu arada filmde kızın yaptığı iddia edilen remix’ler gayet güzeldi) Bir şekilde üniversitedeki acapella parçalar seslendiren öğrenci gruplarını keşfeder -ya da bu gruplardan biri tarafından keşfedilir de diyebiliriz-. Sonrasında, tahmin edilebileceği üzere bir aşk hikayesini de barındıran olaylar gelişir. 

Filmin, Glee‘nin şöhretini kullandığını söylemek yanlış olmaz. Tek fark olarak buradaki öğrencilerin tamamı, şarkıları acapella olarak cover’layarak performanslarını gerçekleştirirken, Glee‘de nadiren acapella performanslara rastlıyoruz.

İşin aslı filmi izlerken “Bakalım hangi şarkıları cover’layacaklar?” beklentisiyle sonuna kadar heyecanla bekledim ve geçmişten günümüze birçok şarkının cover’larının başarılı icralarına tanık oldum. Önceden Glee’yi de aynı heyecanla izlerken, artık “Bakalım hangi şarkının ağzına sıçacaklar?” beklentisiyle izliyorum. Neyse filmde çok derinlemesine verilmese de bi çok ilgi çekici karakter var. Özellikle MTV Movie Awards’da da önce çıkan Fat Amy karakterini canlandıran Rebel Wilson cidden ilginç bir karakter.

Eğlenceli bir şeyler izleyeyim diyorsanız, Pitch Perfect’i kesinlikle öneririm. Ama umutlarınızı yüksek tutmayıp sadece izlerken hoşça vakit geçireceğiniz ve yer yer güleceğiniz bir film olduğunu unutmayın.

(Bu arada filmin riff-off denen kapışma kısımları güzeldi gayet)

Neredeyse 2 aydır yukarıda da paylaştığım Retrograde isimli albüm habercisi videosunu izlemek suretiyle şarkısını ezberlediğimiz James Blake sonunda yeni albümünü çıkardı. 

Yeni albüm Overgrown adında ve muhteviyatı 10 şarkıdan oluşmakta. -Tabii arayanlar Every Day I Ran isimli iTunes Bonus Track’ini de bulabilir dijital ortamlarda-

Kendi adını taşıyan ilk albümüyle karşılaştırmamız gerekirse, iki albüm arasındaki en büyük farkın Overgrown’un ilk albüm kadar soğuk tınlamadığını söylemek olabilir. İlk albümdeki soğuk hava, şarkıların geneline yayılmış bi’ durumdaydı. Bu albümde ise hala o etki hissedilmekle beraber Digital Lion, Voyeur ve Life Round Here gibi parçalarda temponun artışını fark etmemek olanaksız.

Benim albümde en sevdiğim parçalar da Retrograde, Life Round Here ve Voyeur oldu.

Uzun lafın kısası James Blake’in ilk albümünü dinlemiş ve beğenmişseniz, Overgrown’u da dinlemenizi salık veririm.

Let me fall down the stairs

Passion Pit’in şahane Carried Away’i tam bi tumblr videosu olmuş. Pek de hoş olmuş tabi.

Paramore is back! 

     Uzun süredir ses seda çıkmayan Paramore yeni albümün habercisi (albüm Nisan’daymış) video ile sevenlerini yine mutlu etmeye hazır. 

     Ben video’yu beğendim. Güzelim Hayley Williams’ı niye böyle bi kılıkta gördüğümüzü anlamadım. Yeni imajı bu değildir diye umuyorum.

     Parçada bi önceki albümün çıkış parçası “Igonrance”da olduğu gibi klasik şarkı düzeni yok. O yüzden dinledikçe kulakta yer edebilen ve daha çok sevilebilecek kıvama gelen bi parça olmuş. Ama yine de “Ignorance”da olduğu gibi ilk dinleyişte vuran bi yanı da yok maalesef. Ama Paramore’u seviyorum ve albümün tamamını dinlemek için can atıyorum yine de. Bi de Hayley Williams’ı böyle görmek istemiyoruz bi daha.